Da li trans-saturni (treba da) imaju astrološki znacaj, I


Sue WardUranus, Neptune and Pluto: An Investigation into the Sources of their Symbolism

Cilj ovoga i narednih tekstova je da prikaže metode korištene u astrološkoj procjeni i klasifikaciji trans-saturna kao i da otkrije da li su ti prvobitni zaključci modifikovani ili promijenjeni sa kasnijim proučavanjem i iskustvom. Biće pokazano da je simbolika trenutno povezana sa ovim planetama ostala suštinski ista kao i kod prvobitnih, preliminarnih koraka u tome pravcu i da je uglavnom povezana sa jednom ideologijom.

Otkrića Urana, Neptuna i Plutona

William Herschel je otkrio planet koji je nazvao “Georgium Sidus” 1781. i koji je takođe bio poznat kao „Herschel“ ili „Herschel-ov planet“. Johann Bode i John Couch Adams predlažu naziv “Uran” koji se prihvaća tek 1850. 1846. Urbain Leverrier najavljuje otkriće Neptuna, ali tu zaslugu dijeli sa Adamsom. Clyde Tombaugh sa opservatorije Lowell otkrio je Pluton 1930. Neko vrijeme, astrolozi su ga nazivali “Lowell – Pluton” da bi ga razlikovali od hipotetičkog istoimenog planeta (“Wemyss – Pluton”!) o kome će biti riječi kasnije.

Imenovanje novootkrivenih planeta

Uran i Neptun su dobili imena u skladu sa tradicijom imenovanja planeta po klasičnim panteonima božanstava pa je tako Uranus/Ouranos grčki bog nebesa i otac Kronosa a Neptun je bio jedan od manjih bogova rimskog panteona koji je apsorbovao legendu o Posejdonu, jednom od sinova Kronosa. Kod Plutona je sve išlo malo komplikovanije jer je tu bilo više ideja kao što je “Constance” (predlog Lowell-ove žene) i “Vulkan”. “Pluton” je bio predlog jedanaestogodišnje djevojčice (Venetia Burney) iz Oxfordshire-a, Engleska jer je to bio njen omiljeni lik iz Diznijevih crtanih filmova(!) Činjenica da su ASTRONOMI dali imena transsaturnima naravno bez ikakve veze sa astrološkim simbolizmom nije obeshrabrila tadašnje “astrologe”. Ignorišući sve prigovore, nastavili su da koriste mitove o istoimenim bogovima za stvaranje astro-simbolike. Ipak, neposredno nakon otkrića Plutona neki su se odupirali tome imenu:

Na žalost, astronomi su mu dali neprikladno ime koje je već dato drugom, hipotetičkom planetu (navodni vladar Raka). Da bi se izbjegla konfuzija, neophodno je da se u astrološkim krugovima tom hipotetičkom planetu da ime “Wemyss – Pluton”[Maurice Wemyss, “astrolog” i postulator mnogih trans-neptunovskih planeta] a Lowell-ovom planetu “Lowell-Pluton”(A. Leo, The Art of Synthesis, 1936.)
Ne može se naći mnogo objavljenih tekstova od strane onih koji su se protivili prihvatanju novih planeta u postojeću astrološku šemu budući da je oponiranje podrazumjevalo sukobljavanje sa tadašnjim trendovima a to je onda značilo i teškoće u pronalaženju izdavača. Treba istaknuti da su tadašnji astrolozi uglavnom bili Teozofi a njihova izdavačka kuća predstavljala je veliku prednost u širenju ideja Društva.

Istorijski kontekst

Otkrića trans-saturna su se dešavala u vremenu dalekosežnih političkih, socijalnih, naučnih i ekonomskih promjena, pri čemu su “napredak” i “nauka” bile ključne riječi perioda. Otkriće Urana desilo se pri kraju doba “Prosvjećenosti” (1650 – 1800) i u sklopu industrijske revolucije (1700 – 1950). Neptun je otkriven u vrijeme kad je V. Britanija bila na vrhuncu moći i uticaja i kada su način putovanja i sredstva komunikacije doživljavala radikalne promjene. Otkriće Plutona se poklopilo sa Svjetskom ekonomskom krizom koja je počela 1929. Budući da je duh vremena neizostavno zahvatio i astrologe, iz navedenih dešavanja, pronalazaka i postignuća djelimično je skovana i simbolika transsaturna. Kad je astrologija tokom doba “Prosvjećenosti” pala u nemilost, obrazovana osoba nije više bila sklona da je posmatra kao ozbiljan, učenja vrijedan predmet. Kraj 17. vijeka je označio početak kraja astrologije; izgubila je “intelektualnu vitalnost i ugled“. Od početka 18. vijeka smanjuje se obim objavljenih astroloških sadržaja (uglavnom astrološki almanasi) jer su poznti astrolozi pomrli i nije bilo nikoga da nastavi njihov rad. Sa gubitkom statusa u okviru naučne zajednice pri kraju 17. vijeka, stigla je i težnja da se astrologija reformiše da bi povratila nekadašnji ugled i uklopila se u novi naučni model.

I dok su se još tokom 17. vijeka astrolozi smatrali umjetnicima i to se odslikavalo u naslovima njhovih djela (W. Lilly, “Christian Astrology”; John Partridge, “Mikropanastron:Briefly Teaching the Whole Art of Astrology”; Henry Coley, “Key to the Whole Art of Astrology”) u 19. vijeku stvar se drastično mijenja pa tako Ebenezer Sibly svoju knjigu naslovio “A New and Complete Illustration of the Celestial Science of Astrology” pri čemu astrolgiju naziva “Uranologijom”. John Worsdale daje naslov “Celestial Philosophy or Genethliacal Astronomy” smatrajući sebe vise astronomom nego astrologom; zajedno sa naslovima mijenja se i sadržaj knjiga, odslikavajući “progresivne” trendove toga doba.

Racionalizacija astrologije

Sa reformama je stiglo rasipanje i degeneracija tradicionalnog astrološkog znanja. Astrološki sistem i njegova simbolika je promijenjena da bi se uklopila u naučnu racionalnost doba koje je insistiralo na preispitivanju principa i teorija prethodnika. Ništa se više nije moglo uzeti zdravo za gotovo ili se smatrati iznad novih zakona istraživanja. Ipak, ti “astrolozi” izgleda nisu shvatali, a kamoli upotrebljavali, rigorozne metode koje je nauka podrazumjevala. Svaki princip koji nije izdržao test razuma, bio je odbačen. Pa tako Raphael (R.C.Smith 1795 – 1832) osnovna dostojanstva termina i dekanata smatra izmišljenim samo zato da bi se pokušali objasniti efekte tada nepoznatih planeta: “…stalno uočavajući određena djelovanja, čiji su im uzroci bili nepoznati, često su pripisivali te efekte pogrešnim uzrocima…Otuda i teorija o “terminima” i “fazama” za koje nam sadašnje iskustvo govori da ih trebamo odbaciti…” kao što to čini i u slučaju dva triplicitetna vladara i principa dnevne i noćne sekte, nazivajući ih “ostacima drevnog praznovjerja” te “suvišnim i lišenim istine” (Raphael, A Manual of Astrology, London 1928)

Ista se tema ponavlja kasnije, “…upotrebljavani su surogati da bi se nadomjestila funkcija mističnog Urana u horarnoj astrologiji, drevne tradicije su ili izgubljene ili su se toliko iskvarile i iskrivile da se astrologija vise nije mogla nazvati naukom, već samo vidom divinacije” (A.Leo, Astrology for All, London 1904)

Ipak, protivno novoproklamovanim naučnim principima, nijednim dokazom nikad nisu opravdane ove čistke, a obrazloženje se temeljilo na još jednom naučnom principu “iskustva”, ali čak ni ono nikad nije prikazano dok se eliminacijom principa sekte (dnevnog i noćnog vladarstva planeta) utabao put dodavanju novih planeta u sistem. Zaljučili su da je za njihovu novu šemu potreban solarni sistem od deset planeta i dva svjetla a budući da su solarna i lunarna sekta kao i princip osnovnog dostojanstva u korijenu izvorne astrološke šeme, jednom kad se taj korijen iščupa, astrologija se može prekrajati po hiru i ukusu pojedinca i u skladu sa “naučnim” duhom vremena. Paralelno s ovim, astrološka šema je izgubila na snazi i pouzdanosti i geške su se počele množiti a predikcije su izgubile na specifičnosti. Budući da su tačnost i pouzdanost naučne maksime, ovi nedostaci su takođe morali biti racionalizovani i pripisani su nekolicini uzroka, ali nijedan od njih nije bio povezan sa novom “naučnom” astrologijom, već su glavni krivci bili drevni astrolozi i njihov sistem:

Ono što je našim astrološkim precima nedostajalo zbog manjkavog poznavanja astronomije, zbog čega je mnogo toga što su rekli posmatrano isključivo kroz prizmu praznovjerja, je više nego nadoknađeno u moderno vrijeme naprednim naučnim saznanjem” (Raphael, A Manual for Astrology)

Za greške je takođe bio odgovoran i nekompletan solarni sistem:

Kada razmotrimo koliko ovaj planet [Uran] mora da je zbunjivao prosuđivanje drevnih astrologa; i kada takođe razmislimo da možda postoje i druge planete isto tako moćne, iza njegove orbite ali još neotkrivene, ne možemo da ne konstatujemo krajnje neznanje i glupost onih osoba, koje od astrologa očekuju ono što ne očekuju ni od koga drugog – nepogrešivost.” (Raphael, AMA)

Dakle, astrolog ne može biti odgovoran za planete koje još nisu otkrivene, ali ipak uzrokuju greške u tumačenju!

Činjenica da postoje planete u našem solarnom sistemu koje nauka još nije otkrila je od primarnog značaja za astrologe. Koliko bi nedorečenosti i grešaka ove tri tajanstvene planete mogle objasniti, da su bile otkrivene i testirane kao što smo testirali Uran i kao što trenutno testiramo misterioznog Neptuna? Dok god planete, a naročito njihove ezoterične prirode, ostanu skrivene, moramo s tugom priznati da samo slijepo tapkamo na pragu Istinskog Astrologa, i da još nismo prodrli do unutrašnjeg hrama” (A. Leo, Modern Astrology, 1892.)

Ubijeđenje da je samo otkriće nova tri planeta potrebno da bi posjedovali „astrološku istinu“ nije bilo puko pojednostavljivanje, već ih je i oslobađalo bilo kakvog obzira prema kriterijumu tačnosti. Daleko od rješavanja problema nepouzdanosti, ova otkrića su podstakla nova pitanja, na koja se odgovorilo ukazivanjem na prirodu samih planeta – nije bilo moguće razumjeti ih potpuno jer su bile karakterisane misterioznošću i nepredvidljivošću. Mnoga otkrića nebeskih tijela i predlozi poštovanih astronoma u vezi hipotetičkih planeta (od kojih je jedan bio “Vulkan” čije je postojanje s vremenom opovrgnuto) dali su im municiju s kojom su ušli u okršaj racionalizacije astrologije. Međutim, nijednom im nije palo na pamet da je sam novi sistem pogrešan ili da je misterioznost i nepredvidivost novih planeta zapravo posljedica njihove astrološke beznačajnosti. Sekularizacija astrologije se nastavila i njena je filozofija zaboravljena tako da je postajalo sve teže shvatiti određene principe koji su postepeno napuštani da bi bili zamijenjeni ličnim idejama i novim planetama. Učenici astrologije, više nego ikad prije, morali su da se oslone samo na pisane radove autoriteta, budući da je nit usmene tradicije prekinuta smrću Lilly-ja, Partridge-a i Booker-a. Nemajući nikoga da im objasni principe, oni su bili prepušteni sami sebi. Iskusniji među njima, čija su djela objavljivana, jasno su istakli da je u redu vjerovati sopstvenim shvatanjima bez pozivanja na bilo čiji autoritet: “…jednom napustio Ptolomeja i razvio malčice orginalnosti. Manje ovog prvog u njegovoj [A. J. Pierce] knjizi a više drugog bilo bi prihvatljivije, jer ja smatram Ptolomeja iscrpljenim” (George Wilde, The Astrologer’s Magazine, London 1893)

Tako je “originalnost” postala preduslov za dobru astrologiju i nisu se više astrolozi pozivali na dva milenijuma dugu prošlost i njene autoritete. Samo lično shvatanje, iskustvo i intuicija su imali vrijednost u novom sistemu astrologije.



О Cor Scorpii

I'm a devoted, passionate student and practitioner of classical astrology
Овај унос је објављен под principi&tehnike и означен са . Забележите сталну везу.

Оставите одговор

Попуните детаље испод или притисните на иконицу да бисте се пријавили:

WordPress.com лого

Коментаришет користећи свој WordPress.com налог. Одјавите се /  Промени )

Google photo

Коментаришет користећи свој Google налог. Одјавите се /  Промени )

Слика на Твитеру

Коментаришет користећи свој Twitter налог. Одјавите се /  Промени )

Фејсбукова фотографија

Коментаришет користећи свој Facebook налог. Одјавите се /  Промени )

Повезивање са %s